ERKEKLER AĞLAMAZ…
Erkekler ağlamaz derler. Yalan hem de kocaman bir yalan. Ağlamayı bilmeyen
göz olur mu hiç? Gözlerden, billur gibi gözyaşı dökmeyince,zehir içinde
kalır insanın. Yağmurlu ve rutubetli bu yaz akşamında evimin penceresin den
sokağı seyrediyorum. İpil,ipil çiseyen yağmurla birlikte sokakları külrengi
bir duman bürüyor ve bu dumanla birlikte akşamın karanlığı çöküyor odama.
Islak ateş böcekleri gibi parlayan sokak lambalarının ışığı altında  yağan
yağmurdan iliklerine kadar ıslanmış çıplak ayaklı yırtık fanilalı çocuklar
minicik elleriyle çöpleri karıştırıyorlar. Belki  karınlarını doyurmak için
bir parça kuru ekmek arıyor. Bekli de çöpten çıkacak birkaç bira şişelerini
satıp hasta annelerine ilaç parası yapacaklardır kim bilir. Oysa karınları
tok annelerinin anlattığı masallarla sıcak yataklarında mışıl,mışıl uyuyan
çocuklar geçi yor gözümün önünden. Ağlamamak için yutkunuyorum,bedenim
kasılıyor ama hislerime yenik düşüyorum,göz yaşlarım dinlemiyor beni
tutamıyorum kendimi Tuzlu sular hücum ediyor yanaklarımdan aşağı.
Hıçkırıklara boğuluyorum, içimi çeke,çeke ağlıyorum. Ağlamayıp ta ne
yapacaktım. Görenler ne der diye göz yaşlarımı yüreğime mi akıtacaktım
sanki. Oysa ağlamanın verdiği rahatlık içinde göz yaşlarımı silerken ruhum
ferahlıyor,kasılan bedenim gevşiyor bir oh çekiyorum. Doya,doya ağlamanın
erkeklikle asla alakası olmadığını düşünüyorum. İnsan olduğum için yaratanın
yarattığını sevdiğim için ağlıyorum. Bu gamlı ve yağmurlu gecenin karalığı
içinde sokağa çıkıyorum saclarımı ıslatan yağmur damlaları ruhumun
derinliklerinden ılık,ılık akıp gelen göz yaşlarıma karışıyor silmeye mendil
yetiştiremiyorum ırmak olup akıyor dudaklarıma. Bırakıyorum kendimi göz
yaşlarımın seline. Yağmurun sesini hıçkırıklarım susturuyor,haykırışlarım
bölüyor gecenin karanlığını. Ağlayan gözlerimi,titreyen ellerimi,acıyan
yüreğimi sokak lambalarından başka gören olmuyor. Neden ağlıyorsun diye
soran olmuyor oysa insan olduğum için,duygularımın sesini dinlediğim
için,vicdan taşıdığım için ağlıyorum. Göz yaşlarımla yıkanan ruhum rüya
aydınlığı içinde ufukta beliren güneşin ihtişamına bırakıveriyor kendini..
Gülen gözlerinizin ağlamaması dileğiyle